Najnoviji incident u sarajevskoj ulici Ferhadija, gdje je nepoznati počinitelj bacio crvenu farbu na izlog jedne prodavnice, ekspresno je iskorišten za podizanje političkih tenzija na najviši nivo. Predsjednik SNSD-a Milorad Dodik oglasio se na društvenoj mreži X, lansirajući teške optužbe i dramatične istorijske paralele, iako zvanična policijska istraga o motivima ovog čina još uvijek uopšte nije završena.
Lider vladajuće strukture u Republici Srpskoj je, bez predočavanja bilo kakvih konkretnih dokaza, incident odmah okarakterisao kao direktan izraz međunacionalne netrpeljivosti. U svom prepoznatljivom retoričkom maniru, Dodik je povukao paralelu između vandalizma u Sarajevu i najmračnijih perioda evropske istorije, sugerišući da se radi o organizovanoj kampanji koja neće stati dok se ne zatvori i posljednji objekat u vlasništvu Srba ili kompanija iz Srbije. Poruku je zaokružio radikalnim apelom privrednicima iz Republike Srpske i Srbije da odmah zatvore svoje radnje i u potpunosti napuste sarajevsko tržište, uz tvrdnju da posla ima i izvan glavnog grada Bosne i Hercegovine.
Međutim, politički narativ o ugroženosti srpskog kapitala i brendova ubrzo je naišao na ozbiljan institucionalni zid i demantij sa terena. Dok su funkcioneri SNSD-a horski ponavljali tezu o napadu na firmu iz Srbije, načelnik Opštine Stari Grad Irfan Čengić javno je iznio precizne podatke o spornom objektu koji u potpunosti ruše Dodikovu argumentaciju.
Prema zvaničnim podacima opštinskih vlasti, poslovni prostor u kojem se desio incident nalazi se u vlasništvu Opštine Stari Grad. Da apsurd bude veći, zakupac tog prostora je kompanija čiji vlasnik uopšte nije srpske nacionalnosti, dok je sam modni brend koji se unutra prodaje – italijanski.
Ovaj detalj jasno pokazuje kako se lokalni čin vandalizma, kakvi se svakodnevno dešavaju u svim većim gradovima, u domaćem političkom prostoru rutinski i planski transformiše u krupno nacionalno pitanje. Dok sarajevska policija i dalje radi na utvrđivanju stvarnih motiva i identiteta počinitelja, političke poruke iz Banjaluke i Laktaša već su postigle svoj primarni cilj – podizanje tenzija, homogenizaciju biračkog tijela i kreiranje atmosfere permanentne krize u kojoj ekonomska logika i činjenice ponovo gube bitku pred agresivnim marketingom.
