Politička scena Republike Srpske ponovo je doživjela usijanje, a kulisa Narodne skupštine još jednom je poslužila za dramatičan obračun koji je rezultirao izbacivanjem poslanika uz asistenciju obezbjeđenja. Ono što je započelo kao rasprava o sudbini i ukidanju kancelarije OHR-a u Bosni i Hercegovini, brzo se pretvorilo u verbalni rat, lične optužbe i totalni kolaps parlamentarnog dijaloga. Šef Kluba poslanika Liste za pravdu i red, Nebojša Vukanović, direktno je prstom upro u vladajuću strukturu, tvrdeći da upravo njihova destruktivna politika i konstantno stvaranje imaginarnih neprijatelja drže međunarodnu zajednicu u zemlji, jer blokada institucija zapravo daje idealan izgovor za strani intervencionizam.
Vukanović je podigao političku temperaturu optužbom da najveću korist od visokog predstavnika Kristijana Šmita zapravo ima Milorad Dodik, ali je prava eksplozija u sali uslijedila kada se rasprava vratila u prošlost. Pominjanje sudbine bivšeg predsjednika SDS-a Mirka Šarovića, kojem je Pedi Ešdaun svojevremeno oduzeo osnovna građanska prava dok su domaći političari to nijemo posmatrali, bila je kap koja je prelila čašu predsjednika parlamenta Nenada Stevandića. Prvi čovjek Skupštine nije izdržao pritisak, prekinuo je izlaganje tvrdnjom da je lično pomagao Šaroviću u najtežim trenucima, te je optužujući Vukanovića za iznošenje laži koje su dosadile i Bogu i narodu, ekspresno oduzeo riječ opozicionom lideru.
Ono što je uslijedilo nakon oduzimanja riječi pretvorilo se u incident o kojem će se danima pričati na društvenim mrežama i portalima. Burna reakcija, prilaženje govornici i vika koja je odjekivala salom natjerali su Stevandića da posegne za najradikalnijom mjerom i potpuno udalji Vukanovića sa sjednice. Dok ga je obezbjeđenje izvodilo iz sale, Vukanović je uputio oštre poruke rukovodstvu parlamenta pominjući cenzuru i lektorisanje govora, ostavljajući javnosti da sama procijeni da li je u banjalučkoj skupštini na djelu uvođenje verbalnog delikta ili samo neophodno održavanje reda. Ovaj incident je ponovo ogolio surovu istinu da se ključna nacionalna pitanja, poput odlaska OHR-a, prečesto žrtvuju zarad skupljanja jeftinih političkih poena i ličnih sujeta.
