Politički rat između Nebojše Vukanovića i Nenada Stevandića dobio je svoj brutalan nastavak, a šef Kluba poslanika Liste za pravdu i red nije gubio vrijeme da javnosti ogoli pozadinu skandala koji je uzdrmao Narodnu skupštinu. Dok se u sali formalno raspravljalo o sudbini OHR-a u Bosni i Hercegovini, Vukanović tvrdi da je njegovo ekspresno izbacivanje i oduzimanje riječi zapravo bio paničan potez rukovodstva parlamenta kako bi se ućutkala bolna istina o tome ko je i kako dolazio na vlast. Prema njegovim riječima, iza navodnog uvođenja reda krije se čist strah od otvaranja istorijskih karata koje pokazuju duboke veze između aktuelnog režima i onih istih stranih centara moći koje danas javno napadaju.
Vukanović je direktno optužio Stevandića za bahatost i političko nasilje, ističući da je prekinut u trenutku kada je počeo da govori o političkoj izdaji i sudbini funkcionera SDS-a koje je svojevremeno visoki predstavnik Pedi Ešdaun brutalno eliminisao iz političkog života. On naglašava da je upravo ta sječa glava, u kojoj je pedeset devet funkcionera ostalo bez dokumenata i osnovnih prava, očistila teren da se Milorad Dodik još 2006. godine vrati na vlast uz prećutnu podršku međunarodne zajednice. Ta istorijska paralela, smatra Vukanović, bila je previše opasna za uši vladajuće koalicije, pa je pozivanje skupštinske straže poslužilo kao jedini preostali instrument cenzure u rukama onih koji se plaše sopstvene prošlosti.
Ono što najviše zabrinjava i izaziva opravdan bijes jeste reakcija ostalih poslanika vladajuće većine, koji su, kako Vukanović navodi, sa podsmijehom i naslađivanjem posmatrali gaženje ugleda najviše zakonodavne institucije u Republici Srpskoj. Porukom da je “dara prevršila svaku mjeru” i da mržnja režima prema neistomišljenicima prelazi sve granice, opozicioni lider je jasno stavio do znanja da se talas gaženja dostojanstva neće trpjeti bez otpora. Skupštinski incident tako je prestao biti samo pitanje parlamentarne discipline i postao jasan dokaz političkog sistema u kojem se umjesto argumenata koristi sila obezbjeđenja, a javnost je dobila još jednu potvrdu da se u parlamentu vodi borba na život i smrt za kontrolu nad narativom o tome ko su stvarni čuvari, a ko izdajnici nacionalnih interesa.
