Sladoled je gotovo uvijek bio rezervisan za ljeto, mada su i tada postojali ljudi koji su govorili da “sve radimo pogrešno” i da se ljeti pije čaj, a zimi jede sladoled “da bi se izjednačila temperatura tijela” šta god to značilo.
Da li tu ima istine, nismo provjeravali, ali ćemo se osvrnuti na neke od navika kada je u pitanju zimski sladoled.
Godinama se na našim prostorima sladoled jeo isključivo zimi.Ovaj industrijski, sa kojim se najčešće susrećemo, a u većini poslastičarnica i danas važi to “pravilo”, jer prodavati sladoled zimi uopšte nije isplativo jer je potražnja gotovo nepostojeća.
Negdje početkom 2000- ih u frižidere supermarketa su se stidljivo ušunjali tzv. zimski sladoledi, poznati još i kao sendvič sladoled.Osim njih moglo se naći poneko žito sa šlagom ili ledeni šlag i to je bilo to od ponude.Kako je vrijeme odmicalo, i navike su se mijenjale, no neznatno.
Tako sada zimi možemo naići i na “obične”, regularne sladolede koji su često ostali od ljetne sezone a među njima prednjače sladoledi u specijalnim izdanjima i neobičnim pakovanjima (čitaj skupi) koji se zimi mogu naći i u pola cijene.
Stiče se utisak da smo nepovjerljivi prema novim trendovima, i da dobro gledamo na rokove proizvodnje.Neću reći da smo izbirljivi, već jednostavno imamo uvriježeno mišljenje – sladoled je za ljeto, čaj je za zimu.
